Virtuele Maagband

Een tijdje geleden heb ik mij verdiept in de virtuele maagband. Wat de werking hier van is, en hoe de ervaringen zijn van andere mensen. Ook kwam ik de virtuele maagband tegen op een televisie programma waardoor ik helemaal geïnteresseerd ben geraakt. 

Eerst veel met mijn verloofde over gesproken. Wel doen, niet doen? De therapeuten die we tegen kwamen zagen er vriendelijk en professioneel uit, maar eenmaal bij het kostenplaatje schrokken we keer op keer. Een sessie zou tussen de 60 en 100 kosten en je zou minimaal 4 tot 5 sessies nodig moeten hebben. We hebben het niet krap ofzo, maar dit zou wel een flinke duik geven in de portemonnee. Toch even verder gezocht, het zoeken weer laten rusten, weer zoeken en toen toch maar weer gestopt. De behoefte om het te proberen was er, maar het geld hielt mij best wel tegen. Ze zeggen wel eens gezondheid is toch meer waard dan geld. Dat is zeker zo, maar juist omdat dit nog vrij onbekend is en je ook niet zeker weet of het werkt toch het even laten rusten.

”Werken aan je onderbewustzijn…”

Zo gingen er een paar weken overheen en had ik in de tussentijd een keer een afspraak bij mijn huidige therapeut voor mijn mentale welzijn. Hier kwam toevallig tijdens het praten het onderwerp virtuele maagband voorbij en zij zou wel iemand kennen. Ook hier gingen weer een paar dagen voorbij tot ik op een vrijdagmiddag gebeld werd door een onbekend nummer. (ik neem vaak niet op bij onbekend, waarom ik het nu wel deed geen idee! Haha) Dus ik nam op en kreeg ik de therapeut die de virtuele maagband sessies gaf aan de telefoon. Het was boven verwachting een heel fijn en ontspannen gesprek. Ook gevraagd naar de kosten en die waren hetzelfde als mijn huidige sessies. (90 euro, waarvan ik 40 euro vergoed kreeg) Tevens hoefde ik bij haar ook niet 5 keer terug te komen en zou het per sessie bekeken worden hoe het zou gaan.

Laten we eerst even beginnen met een korte uitleg wat nou precies een virtuele maagband is.

Een virtuele maagband is een maagband die ‘’geplaatst’’ word in je onderbewustzijn. Je therapeut gaat jou onder hypnose brengen waardoor je zo ontspannen word dat je onderbewustzijn ruimte krijgt sneller en gemakkelijker dingen van buitenaf op te nemen. In dit geval zorgt je onderbewustzijn er zo voor dat de tips, opdrachten en taken die de therapeut geeft tijdens de hypnose snel een gewoonte worden. Tijdens de hypnose gaat de therapeut in op de doelen die je zelf hebt aangegeven tijdens het kennismakingsgesprek waar je aan wilt werken. Dit kan over van alles gaan. Denk aan emotie eten, afkicken van suiker producten, bewuster gezonde keuzes kunnen maken en sneller het gevoel te hebben vol te zitten. Gedurende de hypnose komen dit soort onderwerpen met regelmaat te sprake.

Genoeg informatie over de virtuele maagband. Tijd voor mijn ervaring.

Zoals ik al hierboven beschreef ben ik via mijn ”mentale” therapeut terecht gekomen bij deze therapeut die gespecialiseerd is in het plaatsen van virtuele maagbanden. Hierdoor was voor mij de connectie snel gelegd. We hebben een fijn telefoon gesprek gehad en de afspraak was snel gemaakt. Zij had er wel voor gekozen de afspraak iets verder in de toekomst te plannen. Dit was voor mij dan de test om erachter te komen of ik hier echt klaar voor was en de motivatie om aan dit avontuur over een tijdje er nog was. Hier baalde ik in het begin natuurlijk enorm van. Ik wilde direct aan de slag, maar ik begreep het wel.

Kennismakingsgesprek en voor de eerste keer onder hypnose!

Na een tijd wachten was het dan eindelijk zo ver. Het was de dag van de kennismaking. Ik ging ook met die instelling naar de therapeut toe. Dat het alleen een kennismakingsgesprek zou zijn. Eenmaal aanwezig en gestart werd al snel duidelijk dat ik tijdens de eerste sessie ook al echt onder hypnose zou gaan. Hiervoor kreeg ik best wel zenuwen. Zou ik het wel goed doen, ben ik onder hypnose te krijgen en zou het voor mij werken. Gelukkig werd ik tijdens de kennismaking al goed tot rust gebracht en voelde ik mij snel op mijn gemak. Tijdens het gesprek was het van belang dat de therapeut mij als persoon leerde kennen. Wat mijn dagelijkse gewoontes waren en hoe mijn voedingspatroon eruit zag. Na dit alles te hebben verteld en mijn doelen te hebben gedeeld was het tijd voor de hypnose.

Mijn doelen waren als volgt:

  • Afvallen.
  • Gezonde relatie ontwikkelen met voeding.
  • Luisteren naar mijn lichaam.
  • Hoe om te gaan met frisdrank.
  • Meer water leren drinken.

Klaar voor de hypnose? Hier komt ie dan..

Voor de hypnose moest ik gaan liggen op een bank/bed. Hierbij moest ik proberen een ontspannen houding aan te nemen en mijn ogen te sluiten. De therapeut nam plaats op een stoel dichtbij mij en nam ook een ontspannen houding aan. De kamer werd verduisterd en ontspannen muziek werd aangezet. Het is lastig uit te leggen wat er allemaal verteld word tijdens de hypnose. Als eerste start zij een oefening waarbij je stapsgewijs je lichaam steeds meer ontspant. Tijdens deze oefening voelde ik mij ook echt ontspannen en was mijn focus steeds meer gericht naar haar stem en niet naar de omgeving. Na deze oefening was het tijd voor de echte hypnose. Tussen de ontspanning en de hypnose zelf zat overigens geen pauze of dergelijks. Vanuit de ontspanning zak je vrijwel direct in de hypnose. Je onderbewustzijn gaat dan soort van aan. Tijdens deze eerste hypnose werd mijn onderbewustzijn bewust gemaakt van de veranderingen die mijn lichaam zou gaan doormaken in de komende periode. Mijn doelen waaraan ik wilde werken en hoe ik dit realiteit kon laten worden. De sessie zelf duurde ongeveer 20 tot 30 minuten. Dit voelde echter niet zo. De tijd ging voor mijn gevoel vrij snel vooral omdat je op dat moment totaal niet bezig bent met de tijd. Na het half uur was de hypnose voorbij. Ze sluit de hypnose af door weer rustig terug te komen naar het hier en nu en terug te tellen naar 10. Je opent dan weer rustig je ogen en dan is het voorbij.

Hoe vond ik de hypnose?

In het begin heel raar.. Een onbekend iemand die tegen je gaat praten. Je ligt daar maar op dat bed te luisteren en je moet het allemaal maar aannemen. Op een of andere manier doe je dat ook maar gewoon. Het maakte het in ieder geval wel makkelijker, haha! Ik voelde mij na de hypnose erg ontspannen en op mijn gemak. Ik had nog niet direct lichamelijk het gevoel dat er iets gebeurt was, maar dat was ook niet de insteek van de eerste hypnose sessie. Al met al aardig overrompeld maar wel positief.

Opgehaald en naar de operatiekamer gebracht..

De tweede sessie..

Na de eerste sessie hadden we direct een nieuwe afspraak gemaakt voor de volgende sessie. Deze vond een week later plaats. De start van deze sessie verliep iets anders. Dit omdat in dit geval de kennismaking niet nodig was begonnen we vrijwel direct aan de hypnose. Na een kort gesprekje/ evaluatie van de voorgaande week mocht ik weer gaan liggen op het bed en begon de ontspanningsoefening weer om onder hypnose te komen. Deze sessie was compleet anders dan de vorige. Tijdens deze hypnose zou namelijk de ” maagband” geplaats worden. Voorafgaand mocht ik kiezen of zij een verhaal zou vertellen dat plaats zou vinden in het ziekenhuis of in een kliniek. Ik had gekozen voor de kliniek, waarom weet ik eigenlijk niet. Toen ik eenmaal onder hypnose was vertelde zij tot in de details hoe een bezoek aan de kliniek zou verlopen. Klein voorbeeld: ” je loopt de kliniek naar binnen, je ziet de receptioniste zitten en je word begroet. Je word naar je kamer gebracht waar je een operatiejas aan moet. De verpleegkundige brengt het infuus bij je in en kort daarna word je naar de operatiekamer gebracht. In de operatiekamer staat de chirurg al op je te wachten en begint een gesprek met je. ” Om niet teveel in de details te schieten is dit een korte ingreep in het verhaal wat zij mij op dat moment in mijn hypnose aan het vertellen was. Het verhaal zoals hierboven beschreven was in werkelijkheid nog gedetailleerder. Kan dat? Ja hoor dat kan! De hypnose werd weer afgesloten door weer rustig terug te komen naar de ”werkelijkheid”. Na deze sessie hebben we nog even nagepraat en de hypnose geëvalueerd. In de auto op weg naar huis moest ik ook echt even alles een plaats geven en bedenken wat ik er nou van moest vinden. Op een of andere magische wijze leek ik ook daadwerkelijk het idee te hebben een volle maag te hebben en verminder eetlust te hebben. Heel bijzonder.

De opvolgende sessies..

De sessies die hierna plaatsvonden , dit waren er nog 2, waren niet zo bijzonder. Tijdens deze sessies ging ik weer onder hypnose en werd bekeken of de ”maagband” nog strak genoeg zat. Ook werd mijn onderbewustzijn opnieuw alert gemaakt op deze nieuwe manier van leven. Ik vond deze sessies erg fijn. Zo kon ik mijn ervaring delen en horen of hetgeen wat ik deed ook goed was.

Huiswerk voor thuis.

Een belangrijk onderdeel van de behandeling van de virtuele maagband zijn audiobestanden. Elke hypnose sessie werd bij mij opgenomen die ik vervolgens via WhatsApp opgestuurd kreeg. Na de eerste sessie moest ik het audiobestand van die sessie elke dag luisteren tot de volgende sessie. De opvolgende hypnose sessies en dus de opvolgende audiobestanden mocht ik luisteren wanneer ik deze wilde, als dit maar wel minimaal 2x per week was. Geen probleem zou je zeggen. Nou niks is minder waar.

Tot slot.

Je zou denken, elke dag of elke week een audiobestand luisteren is niet moeilijk. Nee dat is het zeker niet. Het is juist heerlijk om even op bed te liggen en ECHT te ontspannen. Toch merkte ik gedurende de tijd doorging ik minder ging luisteren. De noodzaak hiervan werd minder en dacht er dus ook vrijwel niet meer aan. Heel sonde natuurlijk! Dit is er zo bij ingeslopen. Heeft de virtuele maagband mij geholpen. In de periode dat ik hiermee actief bezig was heeft het mij zeker geholpen. – 7 kilo was het resultaat wat ik daarmee had bereikt. Iets om echt trots op te zijn. Met het schrijven van deze blog krijg ik automatisch weer te behoefte drang om de audiobestanden weer te luisteren en te kijken wat het effect nu is.

Al met al een rare maar zeer positieve ervaring. Raad ik het jullie aan? In zekere zin zeker. Ik ben van mening dat je bij dit soort behandelingen er echt in moet geloven wil je dat het werkt. Als je hierin geloofd dan zal het je zeker kunnen helpen.

Leven met stress.

Vanaf ongeveer mijn puberjaren heb ik al te maken met stress.. Eerst natuurlijk de ”normale” stress die elke tiener/puber heeft. Zorgen maken om je uiterlijk en niet weten of je wel bij de populaire meiden hoort. Zorgen waarvan je nu zou denken, HEERLIJK! Echter is het bij mij nooit bij deze zorgen gebleven. Ik wil graag mijn verhaal over leven met stress met jullie delen.

Stress.. Wat is dit nou eigenlijk?

Bij stress heb je continu het gevoel dat je aan bepaalde eisen moet voldoen die aan jou opgelegd worden. Dit kunnen eisen zijn die opgelegd worden door de omgeving, maar vaak ook eisen die je voor jezelf stelt. Deze eisen kunnen heel groot zijn. Denk hierbij aan het perfect in elkaar zetten van een presentatie, maar het kan ook heel klein zijn met heb je wel koekjes gehaald voor het bezoek wat straks langskomt.

Stress kan op verschillende manieren opgepakt worden in het lichaam. Stress kan namelijk gezonde of ongezonde stress zijn. Bij gezonde stress moet je denken aan het aanmaken van adrenaline. Dit maak je aan in bijv. noodsituaties. Je bloeddruk gaat omhoog. Net zoals je hartslag en je ademhaling. Je kan tijdens deze situaties sneller reageren. Na deze situaties kalmeert je lichaam dan weer en is de stress afgezakt/verdwenen.

Bij ongezonde stress blijven lichamelijke klachten vaak langer aanwezig. De oorzaak van deze vorm van stress zijn ook vaak blijvende redenen. Bijv. een overlijden van een dierbare, een scheiding of een gemaakte fout op het werk. Doordat je hier voor een langere tijd mee blijft zitten kan je blijvende lichamelijke klachten behouden. Maar welke klachten krijg je nou eigenlijk allemaal?

  • Verhoogde bloeddruk
  • Hoofdpijn
  • Prikkelbaar
  • Slaapproblemen
  • Maagklachten/ misselijkheid

Wat voor gevolgen kan stress hebben?

Stress kan zoals ik net al vertelde voor lichamelijke klachten zorgen. Over het algemeen verdwijnen deze klachten vrij snel op het moment wanneer de oorzaak van de stress onder controle is. Op het moment wanneer deze oorzaak niet of onvoldoende word aangepakt kan het zijn dat je last krijgt van blijvende lichamelijke problematiek. Door het hebben van een hevige vorm van stress kun je depressieve klachten krijgen en uiteindelijk in een depressie schieten. Ook kan het voorkomen dat je spontaan erge last krijgt van je maag/ darmen. Dat is in dit geval bij mij aan de orde. Door de continue stress reageert mijn lichaam in het krijgen van maagkrampen en hevige darmkrampen.

Hoe kan je omgaan met stress?..

Wat ik erg veel heb meegemaakt is dat mensen snel zeggen ” waar maak je, je druk om?, zo erg is het toch niet?, stel je niet zo aan..” Op deze momenten voelde ik mij altijd erg eenzaam. Ik voelde mij niet begrepen en op sommige momenten ook echt alsof ik mij aanstelde. Mensen om mij heen konden maar niet begrijpen wat er door mijn hoofd heen ging. En eerlijk gezegd kon ik ze dit ook niet kwalijk nemen. Toch had ik wel vaak momenten dat ik het heel fijn zou vinden als mensen het zouden begrijpen. Dan zou ik mij niet eenzaam voelen. Ik zou mij gesteund voelen.

Maar hoe ga je er nou echt mee om?

Dat is natuurlijk per persoon heel verschillend. Ook is het per situatie heel verschillend. Soms kunnen kleine aanpassingen al zorgen voor veel rust. Komt jou stress uit bijvoorbeeld veel rommel in je huis of een verkeerde inrichting dan kan je dit natuurlijk eenvoudig aanpassen. Maar krijg je bijvoorbeeld stress doordat je, je baan niet leuk vind dan is dit al snel wat lastiger. Je kiest er namelijk niet heel snel voor om maar even ontslag te nemen. Wat voornamelijk heel belangrijk is in deze situaties is erover te blijven praten. Maak je ”probleem” kenbaar. Dit hoeft niet perse bij de kern te zijn, maar kan ook bij je familie of vrienden zijn. Deel dit vooral met mensen waarvan je weet dat je geen vooroordeel krijgt. Op deze manier krijg je namelijk sneller steun en zal je er ook sneller over kunnen praten.

Wat mij ook erg veel heeft geholpen is mijn gevoelens opschrijven. Doordat ik op dagelijkse of wekelijkse basis mijn gevoel beschreef leek ik het soort van kwijt te raken. Bepaalde gedachtes nam ik nog eens goed door en hierdoor werd ik bewust van verschillende gevoelens. Hierdoor was ik mij dus ook bewust dat sommige situaties eigenlijk niet zo erg waren als dat ik in mijn hoofd had.

Buitenom delen met familie en het schrijven van je gevoel is het aanpakken van de oorzaak natuurlijk ook erg belangrijk.
Wat houd je tegen om opzoek te gaan naar een nieuwe baan?
Waarom zou je jezelf druk maken of je wel dat pak koekjes heb gekocht?
Waarom moet het erg zijn als je de opleiding niet in een keer haalt?

Door jezelf deze vragen te stellen en dus bewust te worden van de kern van het probleem krijg je ook goed beeld hoe de situatie nu precies zit. Door duidelijk in kaart te brengen bij jezelf hoe je het anders zou willen zien kan je eventueel kijken hoe je dit dan ook kan toepassen. Is het toe te passen? DOE HET! Het maakt het voor jezelf zoveel mogelijk makkelijker.

Kan je het niet direct toepassen? Hou het wel warm. Blijf ermee bezig, en zie die hoop! Zie voor je dat het mogelijk is dat er een oplossing is. Het kan even tijd kosten, maar uiteindelijk is er altijd een oplossing. Grijp het probleem vast en vecht ervoor.

Zoo.. Dat was even een flinke peptalk. Haha! Maar even zonder gekheid, dit helpt mij echt. Ik deel mijn gevoelens nu heel veel met mijn vrienden en familie. Doordat ik dan niet meer de enige ”drager” ben van het probleem voelt het zoveel lichter. Ik voel mij niet meer eenzaam!

Paniekaanvallen.

Zoals ik in een vorige blog al eens heb benoemd heb ik al flink wat paniekaanvallen gehad in mijn leven. Van hele onschuldige aanvallen die soms maar enkele seconden duurde tot hevige aanvallen dat mijn lichaam mijn geest even uitschakelde en ik voor een tijdje bewusteloos ben geweest.

In deze blog wil ik jullie meer vertellen over de volgende dingen:

  • Wat is een paniekaanval?
  • Hoe ontstaat een paniekaanval?
  • Wat moet je doen tijdens een paniekaanval?
  • Wat gebeurt er in je lichaam tijdens een paniekaanval?
  • Valt er te leven met een paniekaanval?
  • Mijn ervaring met een paniekaanval..
Wat is een paniekaanval?

Een paniekaanval is een reactie van het lichaam op spanning en angst. Door de spanning en angst maakt je lichaam het stresshormoon adrenaline aan. Zodra je lichaam dit hormoon aanmaakt is dit zich aan het voorbereiden op het sneller reageren op spanningen van buitenaf. Dit kan je meer alert maken, maar ook kan het een tegeneffect geven.

Hoe ontstaat een paniekaanval?

Zoals hierboven benoemd komt dit vanuit een reactie van je lichaam op een gebeurtenis van binnen uit of buitenaf. Dit kan zijn dat je angst of stress heb gecreëerd voor een presentatie, maar dit kan ook gebeuren als je iets traumatisch hebt meegemaakt en dit op een bepaalde manier gaat herbeleven. Je bouwt hiervoor een spanning op die op sommige momenten moeilijk te controleren zijn. Wanneer deze gebeurtenis voorbij is zakt vaak de spanning snel af. Op het moment dat de gebeurtenis met regelmaat terugkomt kan de spanning hierdoor ook blijven stijgen. Het tegenop zien naar verschillende handelingen of uitstapjes ga je hierdoor vermijden wetend dat je die angst gaat voelen. Door de tegenzin zal de spanning oplopen en kan zich dan uiteindelijk vormen tot een paniekaanval.

Wat moet je doen tijdens een paniekaanval?

Wat mensen altijd snel zeggen die zien dat iemand een paniekaanval heeft ” doe maar rustig”. Ook de zinnen ” er is niks aan de hand” en de opmerking ” stel je niet zo aan” komen vaak voor. Ik zal je een ding vertellen.. NIKS maar dan ook echt NIKS van deze zinnen gaan je helpen in een paniekaanval. Door dit soort opmerkingen (die vaak goed bedoelt zijn!!) maken de paniek alleen maar erger. In het hoofd van de persoon met de paniekaanval krijgt door die opmerkingen twijfels.. ”stel ik mij dan echt aan?”, ”is dit wel echt?” Doordat de twijfel toeneemt word de persoon onzeker en creëert hier dus eigenlijk nog meer spanning in op. Dus eigenlijk kort gezegd, doe dit NIET! Maar wat moet je dan wel doen?

Probeer de persoon tot rust te krijgen. Niet door dit continu te zeggen maar dit daadwerkelijk te doen. Leid de persoon af met een leuk verhaal of gebeurtenis.. Breng de persoon tot rust, luister ernaar en geef je steun. Soms als de persoon al zo hevig in een paniekaanval zit en het er eigenlijk uitziet dat niks meer mogelijk is blijf dan als nog bij. Hierdoor kan al snel steun worden ervaren en voelt de persoon zich niet alleen.

Als je nou zelf de persoon bent kan ik natuurlijk heel makkelijk ook zeggen ”blijf rustig”. Echter is dat vaak niet meer mogelijk. Wat goed kan helpen is zoek voor jezelf afleiding. Ga etiketten lezen van producten, zing met liedjes mee of ga een spel spelen op je telefoon. Alles wat je gedachte ook maar voor even van de paniek af kan halen kan helpen. De ene keer sneller dan de andere keer. Helpt dit alles niet meer ga dan over naar goed te luisteren naar je lichaam. Krijg je het warm en zweet je veel? Trek je kleding uit.. Doe je polsen en enkels in koud water (koelt het lichaam snel af). Denk je dat je het bewustzijn gaat verliezen of begin je al zwarte vlekken te krijgen? Ga op de grond zitten. Zorg ervoor dat je ruimte heb en probeer zo goed mogelijk te letten op je ademhaling.

Zweten, misselijkheid en zwarte beelden..

Wat gebeurt er in je lichaam tijdens een paniekaanval?

Tijdens het doormaken van een paniekaanval gebeurt er een hoop in het lichaam. Als eerste zal je merken dat je hartslag omhoog gaat. Je begint te zweten en je ademhaling begint te veranderen. Vaak gaat dit over richting hyperventilatie. Door het snelle ademhalen kun je duizeligheid ontwikkelen en krijg je tintelingen in je handen en voeten. Misselijkheid, maagpijn, last van je darmen zijn allemaal symptomen die tevoorschijn kunnen komen. Door de hevige ademhaling krijg je last van een droge mond. Tijdens de aanval kan je het gevoel krijgen gek te worden en zelf op sommige moment het gevoel te krijgen dat je dood gaat. Als de aanval voorbij is moet je lichaam echt weer bijkomen en zal je erg emotioneel zijn.

Valt er te leven met een paniekaanval?

Ja zeker! Zolang je voor je zelf in je hoofd houd dat je paniek niet je leven gaat bepalen valt er mee te leven. Probeer angsten niet uit de weg te gaan, maar juist onder ogen te komen. Doe dit stapsgewijs en met veel steun om je heen. Het hebben van een paniekaanval is niet iets om je voor te schamen. Het is onwijs vervelend, maar echt niet iets waar je op dat moment iets aan kan doen. Zoek eventueel professionele hulp die je kan helpen bij bijvoorbeeld bij een doorgemaakt trauma of gebeurtenis. Zo heeft EMDR therapie mij geholpen de spanning van mijn darmen te verminderen. Ik krijg helaas nog steeds paniekaanvallen door de spanning van mijn darmen, maar door de EMDR is de emotie hier voor een deel vanaf en is mijn paniek minder hevig aanwezig. Blijf hoop houden op het overwinnen en dit zal echt lukken!

Mijn ervaring met een paniekaanval..

Door het praten met een therapeut ben ik er ongeveer achter gekomen wanneer mijn paniekaanvallen zijn begonnen. Zoals hoe ik mij het nu herinner is dit eigenlijk vrij onschuldig begonnen maar heeft het door het bouwen van een structurele spanning geleid tot paniek.

Ik verloor mijn bewustzijn..

Het begon namelijk op een dag dat ik onderweg was naar een sollicitatie gesprek in een andere stad. Hiervoor moest ik met de trein die kant op. Die dag had ik al (door de spanning) last van mijn darmen en werd wat onzeker van de gedachte dat ik de trein in moest. Dit wel gedaan met als gevolg dat ik in de trein wederom erg veel last kreeg van mijn darmen. Ik zat in zo’n nieuwe trein waar geen wc’s in zaten dus de spanning werd alleen maar erger. Ik kreeg buikpijn en begon te zweten. M’n ademhaling werd zwaarder en sneller. Ik kreeg zwarte vlekken voor mijn ogen en voelde voor het eerst in mijn leven echt de paniek in mijn lijf. Hoe ik mij toen rustig heb gekregen weet ik niet meer zo goed, maar dat het indruk heeft gemaakt is wel zeker. Door die ene keer heb ik een vaste paniek als het gaat om mijn darmen en reizen. Een combinatie die bij mij niet lekker verloopt.

Helaas heb ik ook de zware paniekaanvallen meegemaakt. Ik kreeg mijzelf niet meer tot rust en ben toen uiteindelijk flauw gevallen. Dit is zo snel gegaan dat ik door de snelheid hiervan de controle ook niet eens meer kon proberen terug te krijgen.

Vrij recent heb ik helaas nogmaals meegemaakt wat paniek met je lichaam kan doen. Door hevige buikkrampen ben ik gaan hyperventileren. Ik was bang voor de pijn en bang dat mijn lichaam mij in de steek zou laten. Ik was alleen en afleiding vinden was niet meer mogelijk. Door familie ben ik toen in de badkamer op de grond gevonden. Behoorlijk van slag en volledig in de paniek. Dit heeft een grote impact op mij gehad.

Door deze gebeurtenis ben ik mij ook bewust geworden dat een paniekaanval niet zomaar iets is. De persoon kan hier vaak weinig tot niks aan doen. Het is aan aandoening die in mijn ogen zeer ongemakkelijk is. Het maakt je onzeker en angstig. Gelukkig heb ik een onwijs goed support team om mij heen doe goed op de hoogte zijn van mijn aanvallen. De schaamte heb bij hun niet meer en durf mij vrij te laten zien. Zij helpen mij wanneer nodig en zorgt ervoor dat de paniek keer op keer steeds minder word.

Blijf onthouden, leven met paniek is mogelijk! Zorg voor de goede hulp en liefde om je heen. Draag deze zorgen niet alleen bij je maar deel je ervaring. Zonder dat je het weet zijn er meer mensen om je heen met de paniek dan je eigenlijk denkt.

We zijn niet alleen!

EMDR therapie.

In mijn vorige blog heb ik jullie een inkijkje gegeven in mijn leven met paniekaanvallen. Hoe hard ik hier ook voor heb gewerkt en hoeveel ik hier ook voor met mensen heb gepraat, de paniek werd niet beter. Om dat ik de paniek niet mijn leven wilde laten leven ben ik in therapie gegaan bij een therapeut die EMDR uitvoert.

Eerst even in het kort.. Wat is nou EMDR?

Eye movement desensitization and reprocessing < of te wel EMDR. Dit is een therapievorm die toegepast word bij mensen die last blijven houden van voor hun traumatische doorgemaakte ervaringen. Dit kunnen vele verschillende dingen zijn, denk aan geweld, seksueel misbruik of een ongeluk. Een therapeut gaat in op jou doorgemaakte trauma en past hierbij dan een bepaalde techniek toe die er uiteindelijk voor zorgt dat de emotie van dit trauma verminderd of zelfs verdwijnt.

De meest gebruikte techniek die ze toepassen is werken met een lichtstraal of met geluiden. De geluiden zijn dan piepjes die om de beurt hoorbaar zijn in beide oren. Doordat je hersenen onbewust bezig zijn met het verwerken van die piepjes of het kijken naar de lichtstraal die heen en weer gaat leid je jezelf daarbij dus af. Tijdens dat dit gebeurt is de therapeut bezig met vragen stellen over jou trauma. Het gebeurt telkens in korte sessies. Na elke sessie vraagt de therapeut hoe het met je gaat en welk gevoel je erbij hebt. Gedurende de sessies zal de negatieve emotie die gekoppeld is aan het trauma langzaam verminderen. Ik kan pagina’s vol schrijven over de werking en diepgang over dit onderwerp. Echter is dat niet de insteek van deze blog en zal ik nu overgaan op mijn eigen ervaring. Wil je meer lezen over EMDR, klik dan hier!

Tijd voor mijn eigen verhaal.

Zoals ik in mijn blog over paniekaanvallen heb verteld heb ik veel te kampen gehad met paniek, stress, angst. Deze angst is bij mij niet ontstaat door een onwijs hevig trauma. Dit is wat mensen vaak denken dat het dat wel moet zijn. Mijn angst is ontstaat door mijn prikkelbare darm syndroom.

Ik zat op een dag in de trein en moest enorm nodig naar het toilet. Doordat ik deze niet in de buurt had en ik echt nodig moest kreeg ik een bepaalde spanning/stress. Deze spanning en stress is gedurende die periode ook op andere dagen en andere momenten gegroeid. Op een of andere manier heb ik die angst omgezet naar een gewoonte. Elke keer als ik ergens was waarvan ik wist dat er geen toilet in de buurt was kreeg ik al paniek. Helaas is het door de paniek ook een keer verkeerd gegaan en heb ik een ”ongelukje” gehad. Dit is heel lang geleden en maar 1 keer gebeurt.

Toch is die angst en schaamte altijd gebleven dat ik op slot merkte dat het mijn leven overnam. Ik had continu dit ongemakkelijke gevoel en durfde nog amper naar buiten. Dit was voor mij het kantelpunt dat ik hulp ben gaan zoeken. Ik ben in therapie gegaan en heb gepraat over mijn angsten. Waar ik tegenaan liep en hoe ik dit kon aanpakken.

Praten was fijn, HEEL fijn, maar niet de oplossing voor dit probleem. De emotie bleef er namelijk altijd bij. Als ik de gedachte kreeg, hoe hard ik ook mijn best deed deze gedachte niet te krijgen, voelde ik direct de emotie die erbij hoorde.

Omdat ik er achter kwam dat alleen praten voor mij niet afdoende was ben ik opzoek gegaan naar een andere vorm van therapie. Gelukkig kon ik vanuit mijn eigen therapeut terecht bij een andere therapeut die dus de EMDR kon toepassen.. Hier in zelf eerst wat onderzoek gedaan. Zou dit wat voor mij zijn, kan ik dit? Doordat ik het traject van de virtuele maagband had gehad wist ik al wel dat ik mentaal te kneden was. Toch is dit weer iets heel anders.. Twijfel twijfel..

Lang nagedacht, maar toen ik wederom weer een paniekaanval kreeg was ik er ECHT klaar mee. Ik wilde zo niet meer leven. Ik moest er iets aan doen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb gebeld en kon al vrij snel terecht. Voorafgaand google continu afgezocht naar recensies en ervaringen. Spanning werd alleen maar meer, maar ik moest het doen!

Toen was daar eindelijk de eerste sessie. Met veel moed, maar ook tegenzin ging ik hierheen. Iets wat sceptisch en onzeker kwam ik binnen. Hier zat een onwijs vriendelijke vrouw die al bij haar uitstraling kon laten zien dat ze mij wilde helpen. Zoiets kan je soms gewoon zien aan mensen, hoe geen idee! Dat zie je gewoon… Ik mocht plaatsnemen op een stoel en we begonnen met een kennismakingsgesprek. Hierbij leerde zij mij kennen en kreeg ze globaal beeld van de situatie. Dit gesprek duurde ongeveer 30 minuten. In die tijd onwijs zenuwachtig nog steeds.. Want wanneer gaat het nou gebeuren.. Wanneer krijg ik die lichtstralen te zien, of wanneer hoor ik die piepjes.

Nou dit gebeurde dus vrij snel. Ik kreeg een koptelefoon op waarbij ik om de beurt in de oren een piepje hoorde. De sessie was begonnen. Als eerste ging zij kort vertellen wat nou mijn situatie was. Wat mijn trauma was. En ook meteen de volgende vraag: ” als je dit gevoel een cijfer zou moeten geven van 0 tot 10 waarbij 0 geen emotie is en 10 de ergste gedachte die je hebt, welk cijfer zou je het dan geven?” Hoe raar ik het ook vond, ik begon dus telkens met een 10.. Veel nadenken over een gevoel waarbij je jezelf niet prettig voelt maakt je ongelukkig. Nadat ik dit cijfer had gegeven begon de sessie echt…

Ze ging continu vragen stellen in een bepaalde vorm waarbij je echt na ging denken of je het zelf echt zo erg vond of dat het achteraf mee viel. Het gebeurt namelijk vaak dat gebeurtenissen in je hoofd groter gemaakt worden dan de werkelijkheid is. Dit niet altijd zo.. Sommige gebeurtenissen zijn echt ingrijpend die we kleiner willen maken maar gewoon niet lukt.

Maar goed, ik dwaal af.. Ze ging dus continu vragen stellen. Mijn vragen waren bijvoorbeeld:

  • Is het al eens mis gegaan met je darmen?
  • Zo ja hoe vaak?
  • Dus het ging goed? Waarom dan de spanning?
  • Wat maakt het dat je die spanning heb?
  • Heb je een angst?
  • Waarom bestaat die angst?
  • Wil je leven met die angst?

Zo ging het eigenlijk een tijdje door. Elk onderwerp werd geëindigd met de vraag hoe ik mij voelde op een schaal van 0 tot 10. Tijdens de eerste sessie lukte het mij om van emotie level 10 al te dalen naar emotie level 8. Het lijkt niet veel, maar het gebeurt niet vaak dat iemand al snel van emotie level 10 kan zakken tijdens de eerste sessie. Aangezien mijn ”probleem” niet zeer ingrijpend is en geen grote traumatische schade heeft aangebracht bij mij is het sneller onder controle te krijgen.

De eerste sessie duurde even ruim een uur. Ik was KAPOT! Mijn hoofd voelde zo wazig, zweverig en leeg. Heel lekker eigenlijk, maar vooral heel raar. Hoe kon dit? Ik had mij ook laten ophalen met de auto (je mag gewoon auto rijden, maar als advies liever niet) en kan mij niks meer herinneren van de terugreis. Heel bizar. De dagen erop zou ik bij moeten komen en zou ik eventueel in de praktijk al profijt kunnen hebben van de eerste sessie.

Helaas had ik dat niet. De spanning bleef hoog, ik ging mijzelf namelijk uit testen. Waarom?! Vraag het mij maar. Geen idee. Kijken of het gevoel nog bestond ofzo.. Heel apart.

Gelukkig had ik 2 weken later alweer een nieuwe afspraak. De afspraak begon met een korte terugblik op de laatste sessie. Na deze korte terugblik begonnen we weer met de emotielevel scoren. Deze was weer verhoogd naar een 9/ 10. Aardig terug bij af dus. Ook had ik weinig zin in de sessie. Had toch een bepaalt beeld in mijn hoofd dat ik direct resultaat zou hebben. Toch had ik nog steeds die spanning en paniek dus dat was dus niet waar. Toch heen gegaan en opnieuw geprobeerd. Wederom weer dezelfde vragen. Dezelfde piepjes en dezelfde emotiescore vragen.

Maar tot mijn grote verbazing zakte mijn emotiescore! Ik zakte van 9/10 in ene naar 7/6.. Ik voelde mij niet verdrietig bij de gedachte.. Ik voelde mij niet gespannen bij de gedachte.. De angst zakte af! Hoe bizar.. Het was er gewoon niet. Hoe kan dat? Vraag het mij niet, geen idee! Het had effect!

Wederom ging ik de weken daarop mijzelf weer ”testen”. Ikzelf vond dat erg dom, de therapeut juist helemaal te begrijpen. Dit gevoel heb ik namelijk dagen, weken, maanden, JAREN bij mij gedragen. Logisch dat je dan opzoek gaat naar dat wat je zolang bij je draagt. Toch vond ik het zelf heel vervelend. Maar tot mijn grote verbazing voelde het een stuk minder erg. De spanning was er, dat zeker! Maar geen zwarte vlekken, geen zweet aanval, geen krampen.. De aanval zette niet door. Het bleef bij de gedachte en verder niet. Ik kan je zeggen, dat was echt BIZAR! Heel fijn maar echt bizar..

Wederom 2 weken later weer een afspraak. Ik had echt zin in die afspraak.. Ik ging mij namelijk steeds fijner voelen. Angst was niet meer dagelijks aanwezig en voelde mij comfortabel. Dit ook meteen gedeeld met de therapeut. Zij was enorm trots. Blijkbaar heb ik heel hard gewerkt hiervoor en bereik ik echt een mooi resultaat. Voor mijn gevoel deed ik niet zoveel, maar of het goed voelde?

ZEKER WETEN!

Deze sessie was hetzelfde als de andere sessies. Mijn emotielevel bleef zakken en ik voelde mij op een of andere manier steeds vrijer. Na deze sessie heb ik nog 1 sessie gehad en toen zou ik het alleen gaan proberen. Dit lukte! Ik heb de angst onder controle gekregen. Ik kreeg niet meer de aanvallen.

Hoe gaat het nu?

Het is alweer een aantal maanden geleden dat ik de EMDR sessies heb gevolgd. Dit heeft maanden mij goed geholpen en leefde ik zonder angst. Echter heb ik ”helaas” de afgelopen periode toch weer wat vaker paniek/stress. Veel druktes zullen we maar zeggen. Toch heb ik deze aanvallen een stuk sneller onder controle. Ik weet hoe ik hiermee om moet goed. Ik kan ze plaatsen en weer cancelen.

Zou ik het aanraden?

JA! Een overduidelijke en zonder twijfel JA! Een trauma hoeft niet mega erg te zijn. Iets wat voor jou als ongemakkelijk word ervaren, iets dat spanning/angst/stress geeft kan al voor veel ongemak zorgen. Hier kan je dus echt aan werken. Probeer het, sta er voor open en laat je door deze personen helpen. Bij het krijgen van de juiste therapie kan je letterlijk je eigen leven redden!

Ik hoop enorm dat jullie wat hebben aan deze blog. Schaam je niet en kies voor jezelf. Leven met angst/stress en paniek is niet nodig! Je bent niet alleen.

Depressie.

In het jaar 2019 heb ik een hernia doorgemaakt. In dit jaar heb ik vrij geïsoleerd geleefd, mede doordat werken niet mogelijk was. Afspreken met vrienden ging niet vanwege de beperking waardoor mijn sociale leven volledig verdween. Achteraf gezien is dat waarschijnlijk de oorzaak geweest waardoor mijn depressie ruimte heeft gekregen naar buiten te komen. Pas aan het eind van dat jaar kon ik weer wat werken en pakte ik de draad weer op. Niet gerealiseerd dat mijn hoofd hier eigenlijk nog niet klaar voor was..

Begin van de depressie.

Het begon vrijwel direct aan het begin van mijn opleiding. In 2020 ben ik in februari gestart met de opleiding verpleegkundige. Hierdoor kwam erg veel op mijn schouders en merkte ik dat ik onwijs snel vermoeid raakte. Prikkels kon ik maar moeilijk verwerken en ik leefde in een emotionele rollercoaster. Zelf voelde ik dit al heel erg, maar dit laten merken aan de buitenwereld wilde ik niet. Hierdoor zette ik automatisch mijn masker op en ging ik door met het dagelijks leven.

Mijn familie en vrienden om mij heen zag ik liever zo min mogelijk. Werken deed ik alleen omdat het moest. School ging gelukkig snel van fysiek naar online dus hoefde ik niet vrolijk te doen op school. Alles om mij heen zorgde ervoor dat ik in die dip bleef. De neerwaartse spiraal ging letterlijk steeds dieper en dieper.

Zo diep dat ik op een dag dit niet meer wilde.
Ik wilde niet meer verdrietig zijn..
Ik wilde dit gevoel niet meer voelen..
Ik wilde niet meer leven..

Ik was die dag vrij en wilde het bed eigenlijk al niet uit. De wereld was zo donker en duister. Ik was enorm vermoeid en kon mij nauwelijks tot actie zetten. Lopen naar de badkamer en eten voor mijzelf klaarmaken was al teveel. Eigenlijk gewoon alles. Toch gedaan want dat moest van mijzelf ofzo.. Waarom geen idee maar ik moest eruit. Na de zoveelste huilbui die dag ging er een knop om. Ik kon de emotie niet meer bedwingen en ben naar de badkamer gelopen. Hier had ik nog een hoop opiaten liggen van mijn hernia. Ik heb deze stripjes gepakt en een paar pillen uitgedrukt. Ik wilde alles doorslikken. Ik wilde niks meer voelen.

Ik vulde m’n glas met water en pakte de pillen in mijn handen. Op dat moment voelde ik even helemaal niks meer. Ik stond vastgespijkerd aan de grond en bleef maar staren naar de pillen. Dit duurde denk ik echt 10 minuten ofzo. Ik bleef maar staren. Ik weet niet meer precies hoe het toen ging maar uit het niets liet ik het glas water en de pillen vallen. Ik werd overgenomen door een zee van emoties. Ik was enorm kwaad op mijzelf en enorm verdrietig.

Ik bleef maar de volgende vragen in mijn hoofd houden:
Waarom doe je dit?
Wat los je ermee op?
Ga je nou echt de mensen die je lief hebt, en jou lief hebben in de steek laten?

Deze vragen bleven maar in mijn hoofd door suizen. Waarom? WAAROM!?

Dit besef moment heeft denk ik letterlijk mijn leven gered. Ik kon het niet.. Ik wilde het ook niet. Bij de gedachte dat ik mijn onwijs lieve vriend/verloofde achter zou laten brak mij. Nu nog steeds. Bij het typen van dit verhaal moet ik zeggen dat de brok in mijn keel continu aanwezig is. Ik kon mijn lieve familie niet achter laten, mijn lieve huisdieren. Bij een ieder waaraan ik dacht brak ik steeds meer. Ik kon niet meer.

Die avond dat mijn vriend thuis kwam was de emmer ook echt vol. Er moest iets gebeuren. Over mijn zelfmoordpoging heb ik toen niet gesproken. Ik kon het niet en schaamde mij ook. Ik vond ik eigenlijk al doodeng om te moeten vragen om hulp. Echter tot mijn grote verbazing hoefde ik niet bang te zijn. Mijn vriend was zo lief voor mij, zo meegaand. Hij heeft mij geholpen.

Ik wilde niet meer leven..

De volgende dag heb ik de huisarts gebeld. Mijn vriend had vrij genomen van het werk en is met mij meegegaan. Hier heb ik mijn verhaal uitgelegd. Verteld hoe het ging en wat ik voelde. Hier heb ik ook verteld over mijn poging. Hier schrok mijn vriend natuurlijk enorm van. Veel emoties in een kleine kamer. Ik weet nog heel goed dat de huisarts aan mij vroeg of ik dit nog eens van plan was. Was dit namelijk wel het geval dan had ik opgenomen moeten worden. Ik zou dan een gevaar voor mijzelf zijn.

Dit hoefde gelukkig niet. Ik was zo geschrokken van die poging dat ik al heel snel wist dat ik dit echt beslist niet wilde. Ik wilde hulp en wilde dit gevoel niet meer hebben. De huisarts heeft mij doorverwezen naar een psycholoog binnen de praktijk. Dit is een soort ”nood” psycholoog die je al in grote lijnen helpt tot je terecht kan bij een psycholoog in een praktijk. Dit was echt een fijne vrouw. Ik kon mijn verhaal kwijt en voelde mij eindelijk soort van gehoord ofzo.. Bij mijn vriend heb ik natuurlijk ook mijn verhaal gedaan, maar dit was toch anders. Te dichtbij.

Na 3 keer gesproken te hebben met die praktijk psycholoog was het tijd dat ik met een echte psycholoog ging praten in de praktijk. Dit vond ik enorm spannend en had ik eigenlijk echt geen zin in. Weer alles opnieuw vertellen. Weer mijzelf helemaal bloot geven. Toch wist ik, dit moet!

Helaas ging dit niet van z’n laaie dakje. Het was het begin van de coronatijd. Alle praktijken gingen dicht. Psychologen werkte niet meer in real-life maar alleen online. Een wereld waarin ik niet kon voegen. Ik wilde namelijk echt niet mijn verhaal vertellen online. Ik wilde dat die vrouw kon voelen welke emotie ik had. Ik wilde dat zij de emotie kon zien. Voor mijn gevoel was dit niet te doen online.

Ik ben toen samen met mijn vriend google gaan afzoeken. Opzoek naar praktijken binnen mijn woonplaats. Een hele ongemakkelijke en moeilijke zoektocht. Want zeg nou zelf.. Hoe weet je welke psycholoog goed is? Uiteindelijk na denk ik 3 verschillende websites te hebben bezocht maar de knoop doorgehakt en contact gelegd met een praktijk. Hier mocht ik dezelfde week nog terecht en gewoon ECHT terecht. Real-life.. niet online!

Dit was voor mij echt een opluchting. Ik kon de persoon zien. In het echt. Geen stom beeldscherm.

Zoals ik zei kon ik gelukkig dezelfde week nog terecht. (bedenk wel dat het al ongeveer 2 maanden verder was na het voor het eerst langs gaan bij de huisarts) Het begon allemaal met een intake gesprek. Hierbij leerde ik haar kennen en zij mij. Dit was echt heel laagdrempelig. Niet meteen naar de kern, maar gewoon oppervlakkig. Voor de eerste afspraak perfect.

Zo ben ik gedurende het gehele jaar bijna om de week bij haar geweest. Elke keer gingen we dieper in op bepaalde onderwerpen. De ene keer heel fijn, de andere keer enorm zwaar. Ik moet dit doen.. Dat was heel vaak het idee wat dan rond ging in mijn gedachte. Ik moet doorzetten. Opgeven is nu geen optie.

Tijdens dit hele traject heb ik nog een flinke terugval gehad. Op een of andere manier was er tijdens een sessie een onderwerp aangesneden wat mij een flinke klap heeft gegeven. Dit had er wederom weer voor gezorgd dat ik weer bij de huisarts belande. Hier is de knoop doorgehakt dat ik antidepressiva moest gaan gebruiken. Nou ja moest.. Niks moet natuurlijk. Maar de huisarts leek het op dat moment wel verstandig.

In combinatie met de antidepressiva en de therapie ben ik er weer bovenop gekomen. Ik heb veel gedeeld met vrienden en familie. Hierop gemixte reacties, maar voornamelijk allemaal vol met liefde.

In een andere blog zal ik meer vertellen hoe ik heb gereageerd op het gebruik van de antidepressiva. Dit was namelijk ook nog een verhaal op zich.

Hoe kijk ik terug op deze tijd?

Heftig. Ik heb over deze blog denk ik wel 4 weken gedaan. Elke keer weer iets geschreven. Het doet mij veel. Dit is natuurlijk helemaal logisch, maar toch verbaasd het mij ook. Je hoopt gedurende de tijd dat de emotie minder word of zelfs verdwijnt. Minder is het zeker geworden. Verdwijnen zal het denk ik nooit. Ik ben enorm dankbaar voor alle liefde die ik in die tijd om mij heen heb gehad. Dit heeft mij letterlijk en figuurlijk gered.

Tot heden slik ik nog steeds dagelijks antidepressiva. Ik durf ook tot heden hier nog niet mee te stoppen. Of ik dit uiteindelijk eens ga doen weet ik niet. De tijd zal het leren. Voor nu staat het niet op de planning en hoort het nu bij mij.

Hoe voel ik mij nu?

Ik voel mij goed. Ik voel mij een rijk persoon. Zoveel liefde heb ik om mij heen dat ik mij nooit alleen voel. Sinds alles goed is ingesteld en de therapie afgerond is gaat het echt goed. Af en toe ga ik nog naar de psycholoog. Dit om mij weer bewust te maken van bepaalde gevoelens. Ik voel namelijk nu heel goed aan wanneer het bergafwaarts gaat. Dit is heel fijn en helpt mij goed in dit proces. Ik ben er nog lang niet, maar de weg die ik nu beloop is de goede weg.

Tijdens het doormaken van een depressie is angst en schaamte de grootste emotie die word gevoeld. Wat zullen andere van je denken. Bang dat mensen denken dat je jezelf aanstelt.
Deze gevoelens heb ik ook continu gehad. Tot ik het ging delen. Eerst alleen met mijn vriend. Toen mijn zus. Toen mijn schoonmoeder. Ik kreeg enorm veel liefde en steun. Ik hoefde mij niet te schamen. Ik hoefde niet bang te zijn.

Ik was er.
Ik ben er.
Ik ga ervoor.

Burn out.

Een aantal jaar geleden ben heb ik een burn out doorgemaakt. Op het moment dat ik er tegenaan zat tot dat ik erin zat had ik het eerlijk gezegd niet heel erg door. Het was de omgeving die zich zorgen om mij begon te maken en gingen vragen stellen. Dit schudden mij op een bepaalde manier wakker en heeft mij er toe gezet hulp te gaan zoeken.

Wat is nou eigenlijk een burn out?

Een burn out is een benaming die word gegeven op het moment dat het lichaam zo daar mate ” opgebrand” is dat je hiervan zowel fysieke als lichamelijke klachten ontwikkelt. Dit kan zich uiten in oververmoeidheid, prikkelbaar en het hebben van een lage dunk. Maar ook fysieke klachten zoals hoofdpijn, rugpijn, misselijkheid etc. komen voor bij een burn out.

Om te kunnen achterhalen of je een burn out hebt is het noodzakelijk dat je naar de huisarts, psycholoog of bedrijfsarts gaat. Zij laten je een vragenlijst invullen, gaan met je in gesprek en beoordelen dan de gehele situatie om te kijken of je een burn out hebt. In sommige gevallen kan je burn out al zo ver zijn dat er een depressie word ontwikkelt. Hoe dan ook zal de deskundige je hierbij helpen en begeleiden.

Hoe is mijn burn out ontstaan?

Een burn out ontstaat doordat je continue maar doorgaat. Dit kan zorgen voor stress en een hele hoop spanning. In het begin kan je de stress en spanning een plek geven en onder controle houden. Op slot word dit steeds moeilijker en gaat het je fysiek en mentaal beschadigen. Vermoedelijk is mijn burn out zeer langzaam ontstaan. In die periode kan ik zeggen dat ik het behoorlijk druk had. Ik ging een huis kopen met mijn vriend, ik wisselde van baan, verhuizen en verbouwen, starten aan interne opleidingen, hevige gebeurtenissen op het werk en het leggen van nieuwe contacten. Je zou denken.. Manon dit zijn toch op zich bijna allemaal hele leuke gebeurtenissen? Hoe kan je hier nou een burn out van krijgen? Een burn out krijg je dus schijnbaar niet perse van alleen maar negatieve gebeurtenissen. Het gaat erom hoeveel je van jezelf vraagt. Zowel fysiek als mentaal. Hoe minder je rust neemt en om jezelf denkt hoe meer je de druk op je eigen verhoogd. Het maakt dan niet meer uit wat je doet, alles word dan automatisch teveel en gaat de emmer steeds meer vol lopen. Dit is uiteindelijk mijn valkuil geweest denkend dat alle gebeurtenissen leuke gebeurtenissen waren.

Hoe kwam ik erachter dat ik een burn out had?

Zoals ik vertelde aan het begin van mijn blog had ik in eerste instantie niet eens door dat ik een burn out had. Ik stond zo erg op automatische piloot dat ik maar door bleef gaan met wat ik deed en dan ik daardoor de buitenwereld compleet negeerde. Alles om mij heen deed mij niet zoveel. Ik werd wakker, deed mijn ding en ging weer slapen. Ik voelde mij niet perse down of verdrietig, maar gewoon onwijs vermoeid zowel fysiek als mentaal. Ik kwam erachter dat het niet goed ging toen verschillende collega’s om mij heen vragen begonnen te stellen. Heel lief, meegaand en zorgzaam. Maar ook met een harde kern waarin elke keer als ik een vraag kreeg over hoe het met mij ging dit best hard binnen kwam. Deze vragen deden mij namelijk beseffen dat het eigenlijk niet zo lekker ging. Het continue verbloemen van hoe je jezelf daadwerkelijk voelt kost enorm veel energie. Iets wat ik uiteindelijk ook niet meer kon volhouden.

Welke stappen heb ik belopen?

Toen ik mij eenmaal bewust was van het feit dat het niet zo lekker ging ben ik naar de huisarts gegaan. Hier heb ik mijn verhaal neergelegd en ook verteld hoe ik er zelf instond. Ik had zelf namelijk niet echt het idee dat dit mij enorm aan het belemmeren was in het dagelijks leven. De huisarts heeft mij een zogenoemde spiegel voor geworpen. Een confrontatie met hoe het met mij ging en hoe het met mij kon gaan als ik meer om mijzelf ging denken. Dit was voor mij echt een klap. Continue huilen en verbaasd om het feit hoe erg een burn out een sluipmoordenaar is. Misschien een wat harde benaming, maar hoe je het ook bekijkt, neem een burn out niet te ligt op.

Na mijn gesprek met de huisarts ben ik doorverwezen naar de bedrijfsarts. Hier werd ik vervolgens weer doorverwezen naar een psycholoog binnen mijn organisatie. Met haar moest ik maar gaan praten en werken aan mijn klachten. Ik moet je bekennen dit zag ik in het begin echt niet zitten. Ik had hier helemaal geen tijd voor. Laat mij met rust en gewoon mijn ding doen. Toch uiteindelijk overstag gegaan en ben op consult gegaan. Tot mijn grote verbazing was het echt een heel fijn en lief persoon. Totaal niet statisch of gericht op wat de medische wereld te zeggen had. Ze zag mij als persoon en benaderde mij ook zo.

Kleine stappen leiden tot een groot succes.

Ik ben ongeveer 6 keer bij haar op consult geweest. Bij elke sessie bespraken we hoe ik mij voelde. We deden verschillende opdrachten en kreeg ik keer op keer de spiegel voor geworpen die mij deed beseffen dat ik echt aan het werk moest met mijzelf. Per sessie werd dit steeds gemakkelijker. Ik kon beter filteren waar mijn prioriteiten lagen en kon voor het eerst sinds tijden ook echt weer rust nemen. Niet even een uurtje op de bank liggen, maar echt ontspannen en het gevoel hebben dat ik niks hoefde te doen. Heel apart als je weken.. nee maanden lang een opgefokt gevoel hebt gehad. Al met al was dit voor mij echt een uitkomst.

Na het bespreken met de psycholoog heb ik ook mijn vrienden en collega’s betrokken bij mijn burn out. Ik heb hun verteld hoe ik erin stond en dat ik een stapje terug moest nemen. Ik was mij ervan bewust dat ik dit moest doen om echt weer tot mijzelf te kunnen komen. Ik was echt enorm bang voor de reacties van de mensen om mij heen. Ben ik geen aansteller? Wat zullen ze wel niet denken. Tot mijn grote verbazing was iedereen zo meegaand en lief. Iedereen had begrip en hielp waarbij nodig was. Ik werd niet behandelt als klein kind, maar gewoon als iemand die even teveel op haar bord had liggen en wat ademruimte nodig had. Precies wat ik op dat moment echt even nodig had.

Mijn behandeling heeft in totaal denk ik 3 maanden geduurd. Het waren slopende maar hele waardevolle maanden. Elke stap koste inspanning, maar toen ik eenmaal het positieve uit de behandeling kon halen werden de stappen steeds lichter. Het was enorm zwaar, maar ik ben er weer uitgekomen.

Het belangrijkste is om altijd goed naar jezelf te luisteren. Neem je gevoel en je klachten altijd serieus. Want zoals je ziet bij mij, voor je het weet zit je er midden in. Doe niet te vaak dingen tegen je zin in en zorg ervoor dat je ook echt tijd voor jezelf als persoon neemt. Durf jezelf eens op 1 te zetten voordat je naar de volgende gaat. Laad jezelf op en ga dan pas weer verder.

Kleine stappen leiden tot een groot succes!

Back to Top

Product zoeken

Product has been added to your cart